Distribution / Distributie: CINÉART
Dag. - Dag.
Alles goed, schatje? - Ja.
Eet iets. Het ontbijt is de belangrijkste maaltijd.
Geen zin.
Denk eraan dat je tandpasta moet kopen.
Staat al op de lijst.
Je bent perfect. - Ik weet het.
Dag. - Dag.
Sta op, schatje Kom uit je bedje
Het is tijd om 't nest te verlaten
Sta op, jongen Het is al ochtend
Het is tijd om uit je bed te komen
"Broeders, die komen na ons
Wees niet tegen ons hardvochtig
Want wie medelijden heeft met anderen
Zal het zelf ook krijgen van God
Bedankt."
Heb je m'n zakmes meegegeven?
Ja, om je appel te schillen. Niet om onnozel mee te doen.
Uiteraard.
Pirmez!
Op het middaguur, morgen.
Heb je me gehoord, Pirmez?
Ja. Op het middaguur, morgen.
Goed zo.
Stel u 'n stroom voor van 1500 graden,
de temperatuur die wordt ervaren door de arbeider.
Vandaar dat er gevaar was en ze speciale kledij droegen.
Ondanks alles, die kleren, speciaal bestand tegen de warmte,
is het duidelijk dat de arbeider de hitte blijft voelen.
Hij bleef even om te werken en dan ging hij weg.
Er waren heel veel arbeiders zodat ze mekaar konden afossen
want anders zouden ze voortdurend brandwonden hebben.
Denk aan de lava van 'n vulkaan. U kan er niet dichtbij komen,
en hier is dat hetzelfde. Vaak waren er mensen verbrand,
want er vielen mensen omdat niet alle veiligheidsmaatregelen
werden genomen. Het was heel gevaarlijk.
Er waren ongevallen, soms waren er zelfs doden.
Ik herinner me periodes
met één dode per jaar, of zelfs twee.
Er waren mensen die verminkt werden
want ze moesten hard werken en heel lang.
Ze namen niet de gepaste maatregelen om zich te beschermen.
Op dat moment wilden de bazen geen geld uitgeven voor de veiligheid.
Er moest worden geproduceerd. Niets anders dan dat.
Verdomme! Verdomme! Verdomme!
Mag ik binnenkomen? - Ja.
Ben je weeral gevallen? - Ja.
Laat zien. - 't Is niets. Vergeet het.
Een Jupiler? - Ja.
Je bent buiten adem. - De lift is weeral defect.
Verdomme, verdomme!
Dertig flats voor gehandicapten en de liften zijn altijd defect.
Doen ze 't opzettelijk? - 't Is oké, Jean-Pierre. We redden ons wel.
Ben je dat niet beu aan 't worden?
Jean-Pierre Renneson. In Droixhe.
De liften zijn weeral defect.
Als er 15 hebben gebeld, waarom is er dan geen mecanicien?
Je zet geen gehandicapten op 't 20ste als je geen liften kan herstellen.
Wat? Tien jaar geleden had ik je in twee gebroken.
Onnozele kwibus.
Verdomme, je bent zwaar.
Je doet niet genoeg sport.
Mijn stomme kinesist heeft 't me gezegd.
Verdomme, verdomme!
Goedendag.
Dag, Patrick, hoe gaat 't? - Goed.
Zijn m'n vrienden er niet?
Roland is er, de anderen niet. Een Vieux-Temps?
Ja, 'n lekkere Vieux-Temps.
En? Iedereen is te laat vandaag?
Ik was bezig met m'n radijzen en verloor de tijd uit 't oog.
En de andere twee? - Geen idee.
Daar zijn ze.
Goedendag. - Ben je weeral gevallen?
Ja, oké, vergeet het.
Wat is er? - De lift is weeral defect.
Dag, Gina.
Verdomme!
Gina, nog eens hetzelfde.
Niet voor mij. Ik moet m'n zoon gaan halen.
Nu al? - Ja.
Tot morgen? - Ja, oké.
Vergeet je rekening niet te betalen.
We zijn edelmoedig want met wat je hebt gepresteerd,
had je minstens twee rondjes moeten betalen.
Ja, ja, natuurlijk.
Zet je het op mijn rekening? Ik zit slecht bij kas.
Begin volgende maand. - Probeer wat vaker te winnen.
Zoals men zegt, het zijn altijd de dommeriken die de pineut zijn.
Maar deze keer zal je ons niet te grazen nemen.
Ik wil het nog wel zien.
Meneer.
Het was gevaarlijk, want als hij 'n fout maakte
werd hij doorboord. In twee stukken gesneden.
Maar ze hadden geen schrik.
Ze zeiden dat het "de aristocratie van de arbeidersklasse" was.
En wanneer staal heel warm is, smelt het.
Het wordt zo vloeibaar als lava.
Geef maar.
Ik kan niet meer. Ik duw hem al 3 kilometer.
Ik zal er straks naar kijken.
Het was heel gevaarlijk. Er waren veel ongevallen. Maar ze waren moedig.
Ja, het was de aristocratie van de arbeidersklasse.
Wist je het? - Ja.
Je opa's werkten er allebei.
En de opa's van je vrienden ook. Allemaal. Bijna allemaal.
En je hebt me niets gezegd.
Volgens mij is hij kapot.
En hoe zie jij dat?
Toen ik de wekker van oma demonteerde, was het net zo.
En nu naar bed.
Vergeet niet je handen te wassen.
Lukt het?
Nee, ik denk dat hij definitief kapot is.
Moeten we 'n andere kopen? - Ja.
Kunnen we dat?
Het zal wel moeten.
Ik zal 'n tweedehands zoeken, niet te duur.
Ik zal lenen bij mijn vader. - Nee, stop met lenen.
Bij mijn vader... - 't Is hetzelfde.
Nee, het is niet hetzelfde.
Je hebt gelijk. Het is erger.
Ondertussen zal ik wel elke ochtend de bus moeten nemen.
Ik zal nog vroeger moeten opstaan.
Ik vind wel iets.
Weet iemand of er ergens 'n brommer te koop is?
Nee. En jij?
In Droixhe misschien. Ik moet 't eens vragen.
Hoeveel wil je geven? - Geen idee. Tienduizend.
Reken jij nog in Belgische frank? - Daarvoor krijg je niet veel.
Toch wel, een gestolen brommer.
Nee, het is voor Carole.
We spelen! Praat straks.
Het hindert het spel niet. - Het stoort de concentratie.
Je had de troefkaart moeten volgen.
Hoe weet je dat ik er een heb? - Ik tel ze. Ik speel serieus.
Ik doe niet mee aan 'n handel in gestolen brommers.
Zie je wel! Gedaan.
Jij moet delen, jongen.
We moeten met de Lotto spelen. Samen maken we meer kans.
De duivel is ermee gemoeid als we geen brommer kunnen kopen.
De rest delen we.
Ik zal blij zijn tienduizend frank te winnen.
10.000? We moeten 100.000 frank winnen.
En waarom?
Voor 'n auto. Een reis naar Las Vegas.
Las Vegas! Met de auto.
Om daar met de kaarten te spelen? Is het hier niet goed?
Toch wel, maar ik mag toch dromen.
En jij, Jean-Pierre? Wat zou jij doen met 100.000 frank?
Wat denk je? Een nieuwe rolstoel kopen.
Hou op.
En u, meneer, wat zou u doen met 100.000 frank?
Voor 'n nieuw leven heb je 'n miljoen nodig. Meer zelfs.
Ik stel 'n ernstige vraag. We dromen niet.
Toch wel. Het kost geen frank meer te dromen dat we miljoenen winnen.
't Is niet omdat we dromen dat we niet redelijk moeten zijn.
Weet je wat? We spelen op de Lotto in plaats van nog 'n rondje te bestellen.
We zullen wel zien wat we met onze miljoenen gaan doen.
Als jullie willen, doe ik ook mee.
Welke brommer gaan we kopen? - Ik weet 't nog niet.
Een scooter is beter.
Je kan er met twee op en je voeten blijven droog als 't regent.
Maar het is duurder.
Als we genoeg winnen, kopen we dan 'n scooter?
Ja, waarom niet?
Een rode. Zou je 'n rode mooi vinden?
Zou jij hem mooi vinden? - Ja.
Dan nemen we een rode.
En ga je dan eens met mij rijden? - Als je wilt.
Je moet me 'n helm kopen. - Uiteraard.
Ook een rode. Rood en wit.
Nemen we papa mee?
Met drie? Ik denk niet dat dat mag.
Toch wel. Ik heb er gezien die met drie op 'n scooter zaten.
Het kind zat vooraan en hield het stuur vast.
We zullen wel zien.
Waar werkje? - Bij Jupiler.
Is dat 'n grap? - Nee. Bij het bottelen.
Dat was mijn droom.
Bevalt het je? - Nee.
't Is beter dan werkloos te zijn.
Gezondheid. - Gezondheid.
Ben je er al lang? - Drie maanden.
En waar was je vroeger?
In de cel.
Excuseer.
Geen probleem. - Wat had je gedaan?
Robert, dat gaat ons niet aan.
Ik weet graag met wie ik te doen heb.
Gewapende overvallen.
Banken, waardetransporten, benzinestations. Is dat oké?
Voor mij is alles oké, maar ik wil weten met wie ik te doen heb.
En, Pirmez, goed gezweet?
Wat scheelt er, schatje? - We verloren met de Lotto.
't Is niet erg. 't Is oké.
Ken je iemand die gewonnen heeft?
Het was dus zinloos. - Nee.
Als je zo praat, is alles zinloos.
We hebben drie dagen gedroomd. - Ja, ja, natuurlijk.
De vierde man.
Dag. - Dag.
Is Patrick er niet? - Nee.
Heb jij geen idee? - In verband met?
Het kopen van een brommer.
Waarom ik?
Ik weet niet. Omdat wij geen oplossing hebben.
En ik moet 'n kruidenier binnenstappen en de kassa stelen?
Nee, Marc. Ga zitten. Dat bedoelde ik niet.
Dat bedoelde je wel.
Ik zal je wat vertellen. Elke dag ga ik tekenen bij 'n flik.
Hij is vriendelijk en sympathiek.
Nochtans, voor hem ben ik 'n overvaller en ik zal 't altijd blijven.
Hij is ervan overtuigd dat ik zal herbeginnen, en hij wacht.
En jij bent zoals hij. Je denkt zoals hij.
Je bent 'n onnozelaar. Een sympathieke onnozelaar.
Laat me nu, ik moet gaan werken.
Doe niet zo interessant omdat je gaat werken.
Wij hebben ook gewerkt, en meer en harder dan jij.
En moesten we morgen teruggaan, deden we 't.
We hebben niet gevraagd om te stoppen. Begrepen?
Laat me los, Robert.
Laat hem los, Robert.
Dat bedoelde ik niet.
Ik weet het.
Werken is vermoeiend, hè, Pirmez?
't Is moeilijker dan benzinestations overvallen.
Hij is in de tuin. Hij hoort u niet.
Weet u waar het is? - Nee.
Kom, ik zal het u tonen.
Wel! Aan 't tuinieren?
Wat doe je hier? - Ik zocht je.
Bedankt, mevrouw - Graag gedaan.
Wil je iets drinken? Ik heb water of Spa Orange.
Nee, 't is goed zo.
Ik was ongerust. Je komt niet meer kaarten.
Ik heb geen geld meer.
Da's geen probleem. Ik zal je geld lenen.
Angelina doet niet moeilijk over mijn rekening.
En Robert kan me ook geld lenen, of Roland, of Jean-Pierre.
Ik heb er geen zin meer in. Ik ben 't beu.
Ik heb zes jaar gestudeerd.
Om m'n studies te betalen werkte ik elk weekend, en in de vakantie.
Ik heb drie licenties en ze dienen tot niets.
Het is mijn vrouw die elke ochtend moet opstaan.
Ze maakt haar gezondheid kapot en we kunnen zelfs geen brommer kopen.
Dat ontneemt je elke zin om te gaan kaarten.
Ik zit liever in mijn tuin om te kijken hoe alles groeit.
Ik kan alleen hopen wat zwart geld te verdienen,
in de hoop dat er geen smeerlap is die me gaat aangeven.
Normaal gezien moet je me nu moed geven
en me zeggen dat ik in 'n slechte periode zit,
en dat ik nu tijd heb om voor mijn zoon te zorgen.
Er zijn tal van dingen die je me zou kunnen zeggen.
Maar je zegt niets want er is niets.
Je weet het. Vandaar dat je niets zegt. Want je bent eerlijk.
Ik ben ermee weg.
Gaat het zo? - Ja, bedankt.
Doe ik 't licht uit? - Graag.
Tot morgen. - Tot morgen.
Nog altijd op zoek naar ideeën?
Kom binnen.
Een Jupiler?
Nee, ik wil geen Jupiler. Ik sleur er elke nacht mee.
En drink af en toe eens niet.
Hoe ver wil je gaan?
Dat hangt ervan af. - Van wat?
Ik weet 't niet.
Ik zal het je zeggen. Het hangt af van jou.
Ben je bereid iemand te bedreigen met 'n wapen?
Ben je bereid te schieten? Of beschoten worden?
Ben je bereid te sterven? Ben je bereid iemand te doden?
Hoe moet ik dat weten? - Je moet het weten.
Je moet het je vooraf afvragen. Als je er bent, is het te laat.
Ik zal je helpen. Het is negen uur in de ochtend,
we zitten in 'n auto voor 'n bank. We staan dubbel geparkeerd.
We blokkeren de straat. Naast je stoel ligt 'n wapen. Zie je het?
Ja. - Doe je ogen dicht.
Zeg me waar we zijn. In welke straat?
Rue du Toret. - Oké. Welke bank?
De BBL. - Oké.
In 't handschoenkastje ligt 'n bivakmuts. Je zet ze op.
Beeld je in dat je ze opzet.
Oké? - Ja.
Goed. Je hebt 't te warm.
In de zomer met 'n bivakmuts op, heb je 't te warm.
Je zweet. Je bent doorweekt.
Het zweet loopt in je ogen. Het brandt.
Ik trek de handrem op, neem 'n pistool vanonder mijn stoel,
stap uit en ik ga de bank binnen.
Jij blijft zitten. Je houdt alles in 't oog.
Je bent alleen en het lijkt heel lang te duren. Doe je ogen dicht!
Achter jou wordt er geclaxonneerd. Hoor je het?
Ja. - Je kijkt in de spiegel.
En je ziet die kerel z'n telefoon pakken. Wat doe je?
Ik ga ernaartoe. - Vertel.
Ik neem het wapen. Ik stap uit
en ik stap op die klootzak af om te verhinderen dat hij belt.
Ja, goed. Je komt ter hoogte van z'n deur.
En dan stel je vast dat 't geen man is, maar 'n vrouw Jong. 20 jaar.
Bijna 'n schoolmeisje. Je vergiste je omdat ze kort haar heeft.
Het wapen plakt tegen de ruit. Op haar hoofd gericht.
Ze is 20 centimeter van jou verwijderd. Maximaal 50.
Ze laat haar telefoon los. Haar mond is open, maar er komt niets uit.
Ze heeft geen stem meer. Geen adem meer.
Jij doet de deur open. Je pakt haar vast en gooit haar op de grond.
En dan richt je je op de kerel in de auto erachter.
Zeker? - Ja.
Hij steekt z'n armen in de lucht. Hij besterft 't van de schrik.
Jij besterft het ook, evenzeer als hij.
En dan gaat het alarm van de bank af.
Je draaitje om. Ik ben er niet. Er komt geen einde aan.
We zijn er nochtans nog maar net. Pang! Pang!
Doe je ogen dicht!
Er wordt geschoten in de bank. Je ziet niets. Je weet niet wat er gebeurt.
Het meisje begint te roepen.
Je roept om haar te doen zwijgen,
maar dat kan ze niet. Ze huilt, ze kotst.
Maar overal zie je de gordijnen bewegen.
De mensen bellen. Ze bellen de flikken.
Er zijn trouwens al flikken in de straat.
Ze zitten vast door de file. Ze stappen uit. Je ziet hen.
Hun wapen is op jou gericht. Je neemt het meisje vast
en je gebruikt haar als bescherming.
Ze weent en ze smeekt dat je haar zou loslaten.
Maar jij laat haar niet los.
Zie je het voor je? Ben je daartoe in staat?
De flikken roepen: "Laat haar los. Het is voorbij. Geef u over."
Je hoort hen niet. Je hoort niets meer.
De sirenes niet, het meisje niet.
Je hoort alleen je hart dat klopt. Altijd maar sneller.
Hoe sneller het klopt, hoe trager alles verloopt.
Ik kom buiten. Ik loop. En ik struikel.
Ik val op mijn gezicht. Ik lig op de grond en de flikken schieten op mij.
En wat doe jij? Schiet je? Schiet je?
Ideeën hebben is niet alles. Doorgaan tot 't einde is moeilijk.
En ik doe het niet meer.
Nooit meer. Hoor je me?
Kom. Ik wil je iets tonen.
Dertig jaar hebben we in die fabriek gewerkt.
De oven werkt 24 uur op 24. Je kan hem niet uitschakelen.
Het vuur bleef voortdurend branden. We werkten 21 dagen zonder onderbreking.
Geen weekend, geen feestdagen, niets.
Je staat om 4 uur op om te gaan werken.
En je vertrekt om 9 u 's avonds in 't weekend
wanneer je vrienden bij jou komen dineren met je vrouw
Uiteindelijk komen je vrienden niet meer
en je vrouw.. ze gaat weg.
Je ziet alleen nog de mannen van je ploeg, die hetzelfde uurrooster hebben.
Het wordt je nieuwe familie.
We vierden nieuwjaar samen in de werkplaats.
De dag dat je dat verliest, verlies je alles.
Iedereen liet er zijn gezondheid, Jean-Pierre zijn benen.
Sommigen verloren er hun huid, en nochtans, we hielden van de fabriek.
Misschien omdat ze ons deed eten.
Misschien waanden we ons sterker dan zij. Sterker dan de anderen.
Met meer solidariteit.
We zouden 'n soort aristocratie zijn. En we geloofden het.
Misschien lieten we ons bedriegen,
maar dat was ons leven. Mijn leven.
En nu verkopen ze haar stuk per stuk.
Vijf generaties lang lieten we ons uitbuiten.
En net nu we iets meer verdienen dan het minimum, is 't nog te veel.
Ze gaan elders naartoe, verder.
Mensen uitbuiten die nog armer zijn, nog kwetsbaarder.
Het spijt me, Robert. Het spijt me.
Het laat me koud. Ik bracht je niet mee om spijt te hebben.
Kijk wat daar allemaal ligt, het is 'n boel geld waard.
Weet je wat 'n ton staal kost? Daar liggen er duizenden.
Elke week vertrekt er 'n trein met oud ijzer.
Die mannen betalen cash
en het geld blijft er de hele nacht liggen
want de geldkoeriers komen pas de dag nadien.
Als ze m'n leven mogen verkopen, dan is dat geld evenzeer van mij.
Als je akkoord bent, wil ik wel delen.
Er zijn daar miljoenen. Miljoenen.
Je kan 'n nieuw leven beginnen. Overal ter wereld.
Nooit krijg je nog zo'n kans. Nooit meer.
En wij ook niet meer.
Heb je niet gehoord wat ik zei? Heb je niet geluisterd?
Ja, ik heb je gehoord.
Had Jean-Pierre z'n benen nog gehad, ik zou 't met hem doen.
Maar alleen kan ik het niet.
't Is walgelijk wat je aan 't doen bent.
Wat? Is 't walgelijk uit de ellende weg te willen?
Is 't walgelijk het te willen doen met jou?
Wat is er walgelijk?
Carole en Patrick willen helpen?
Is het dat? Wat is het?
Je hebt gelijk. We zullen doen wat je wilt.
Maar eerst denk je na, en morgen geef je me 'n antwoord.
Maar denk goed na, want nadien kunnen we niet meer terug.
Wat gebeurt er?
De wapens. Ik kan toch voor de wapens zorgen.
't Is misschien het enige nuttige dat ik kan doen.
Waar ga je die wapens halen?
Vertrouw op hem. Als hij zegt dat 't kan, dan kan 't.
Jij zorgt voor de wapens. Maar meer doe je niet. Je komt niet mee.
Ik weet dat ik niet meega. Wat denk je?
En zeg niets aan Patrick. Hij blijft hierbuiten.
Uiteraard.
En? Wat is dat allemaal?
Rijden maar, Simone.
Je selder is mooi. - Ik ben tevreden.
Mag ik je tatoeage zien?
Wat betekent dat?
Dat hij niet van zwaantjes houdt. - Dat zou me verbazen.
Kijk eens aan!
Wat maken jullie klaar?
Wat denk je? - Raad.
Gezondheid. - Insgelijks.
Gezondheid, Carole.
Gezondheid. - Gezondheid.
Waar werkje? - Bij Jupiler. En jij?
Bij Bruyère, de wasserij. 't Is niet ver.
Aan tafel.
Aanvallen, verdomme!
Dappere Luikenaars
Hoor mijn stem
Zie mijn overwinning
Want de vrijheid van onze stad
Zal ons vervullen met glorie
Vooruit. Aan het werk. - Nu al?
Goedenavond. - Tot ziens.
Waarom zou ik je wapens verkopen?
Omdat je in Herstal hebt gewerkt. - En dan?
Zeg niet dat toen je werd ontslagen, je geen souvenirs hebt meegenomen.
Een soort van ontslagpremie.
Wat ga je ermee doen, Jean-Pierre? - Als ze 't je vragen...
Wat er ook gebeurt, ze zullen nooit weten vanwaar ze komen.
Ik heb er geen. Vrienden, misschien...
Ik zal eens rondkijken.
Wat heb je nodig? - Ik weet het niet.
Pistolen. Een F.N.C.
Je bent gek. Denk je dat je zomaar aan oorlogswapens geraakt?
Jachtgeweren, één of twee pistolen, maar niets anders.
Dat is goed genoeg.
Ik moet erover nadenken. - Ik vraag je geen cadeau.
Ik zal ervoor betalen. - Daar reken ik op.
"Broeders, die komen na ons
Wees niet tegen ons hardvochtig" Het is omgekeerd.
"Broeders, die na ons komen Wees niet hardvochtig tegen ons
Want wie medelijden heeft met anderen Zal het zelf ook krijgen van God
U ziet ons samen, vijf, zes
Want het vlees, dat heeft gekregen te veel"
We hebben te veel gekregen, te veel gegeten.
"Het is verslonden en verrot
En wij de beenderen worden as Met onze pijn niemand zal lachen
Maar bid de Heer dat alles ons zal worden vergeven"
Weet je wie dat is? - Nee.
Opa.
Heb je 'n scooter gekocht? - Voor je mama.
Echt? - Wil je er eens op zitten?
Papa, opa heeft 'n scooter gekocht voor mama.
Maken we 'n ritje?
Hij heeft geen helm. - Die van mama ligt binnen.
Oké, ga hem halen.
Maak 'n ritje met hem en ga dan weg. We willen hem niet.
Jij gaat niet zeggen wat ik cadeau doe aan mijn dochter.
Ze zei dat haar brommer stuk was, en ik wil niet dat ze te voet gaat.
Mag ik vooraan zitten? - Nee. Ga naar binnen.
Niet protesteren. Naar binnen. - Ga je niet mee 'n ritje maken?
Nee. Tot ziens, opa.
Ga weg, André.
Dat je geen brommer kan kopen, laat me koud.
Ik weet allang dat je lui bent, maar je mag haar niet ongelukkig maken.
Ga weg, André.
Een onnozelaar zoals jij geeft me geen bevelen.
Ga weg voor ik kwaad word. - Ik doe wat ik wil.
Ga weg!
Heb je je helm niet afgezet?
Ik krijg de gesp niet los.
Gaat het, schatje?
Wat scheelt er? Gaat 't niet? - Wat?
Je hebt mijn vader geslagen. - Nee.
Liegt hij dan? - Ja.
En waarom zou ik jou moeten geloven?
Omdat ik nog nooit heb gelogen. - Hij ook niet.
Wie moet ik geloven? Mijn man of mijn vader?
Kies.
Vertel me wat er is gebeurd.
Hij kwam hier toe met zijn scooter en deed onnozel.
Hij stelde voor 'n ritje te maken en ik was akkoord.
Steve is je helm gaan halen. Ondertussen zei hij dat ik lui was.
Ik zei hem weg te gaan, maar hij wou niet.
Ik heb hem geduwd en hij is gevallen. Het is helemaal niet erg.
Je hebt hem geslagen voor de hele straat. - Toch niet, en er was niemand.
Waarom mogen we de scooter niet houden? Het is 'n cadeau. Om me plezier te doen.
Dat is het niet. Hij wou me vernederen. Anders had hij hem aan jou komen geven.
Dat heeft hij gedaan. De scooter is er. Ik bracht hem mee.
Geef hem terug. Ik wil die scooter niet.
Hij is van mij. Ik wil niet meer op de bus.
Ik zei dat ik je er een zou kopen. - Als je wint met de Lotto?
Dat is walgelijk. Ik heb nooit 'n job geweigerd.
Het laat me koud dat je niet werkt. Je zorgt voor de jongen,
het huishouden, de tuin, de boodschappen, alles. Er is geen probleem.
Ik aanvaard 'n cadeau van m'n vader. Het is normaal.
Het is niet zomaar 'n cadeau. Hij wou me pijn doen, me vernederen.
Als je hem houdt, ga ik weg.
Ik geef hem niet terug.
Zoals je wilt.
Het doet plezier aan Steve. En aan mij ook.
Mij doet het pijn.
Ik wil niet dat je weggaat. Ik hou van je.
Ga je hem teruggeven?
Nee.
Papa! Waar ga je naartoe?
Er is koffie als je wilt.
Ik dacht dat ik je nooit meer zou zien.
Kom op. Alsof ik je zou achterlaten.
Ja, maar ik heb 't gedacht.
Bedankt, mama. - Het doet me plezier.
Je kan het niet meenemen in je graf.
Geen spijt? - Nee.
Waarom zouden we spijt hebben?
Omdat we genoeg hebben voor 'n brommer.
Het gaat niet alleen om 'n brommer.
Oké. Zoals jullie willen.
Normaal gezien moet alles in 'n sportzak kunnen.
Zodra jullie ze hebben, laten jullie de auto achter.
Bij voorkeur op 'n plaats waar geen camera staat.
Kan je niet meegaan?
Nee, ieder zijn job. Ik zorg voor de auto.
Laat me meegaan. - Hij zei "alleen".
Anders zien we hem zelfs niet.
Help me.
Hoe laat is het? - Vijf voor.
Ja, ik ook. We zien mekaar om kwart na. Klokslag.
Ik wil niet urenlang voor de gek staan met die tas.
En als ik er nog niet ben, maak je nog 'n ommetje.
Ja, chef.
Is er iemand?
Arsène, verdomme!
Ben je alleen? - Ja, ik ben alleen.
Je hebt me in 't oog kunnen houden.
Heb je het geld? - Ja.
Ik kom.
Het geld.
Laat de wapens zien. - Kom hier.
En de munitie? - Daarover hebben we niet gepraat.
Verdomme! Wat moet ik doen zonder munitie?
Wat je gaat doen, gaat me niet aan. Maar over munitie spraken we niet.
En ik heb er geen. Als je wilt, houd je je geld en ik mijn wapens.
't Is niet erg.
Ik neem ze, maar je geeft me 'n korting.
En wat nog? Een fiets? 't Was 'n deal, we komen er niet op terug.
Ja, 't is oké.
Goedendag. - Goedendag.
En? Is dat nog 'n uur om te komen?
De bus was defect. - Ja, ja, natuurlijk.
Alles goed? - Uitstekend.
We maakten 'n ratatouille en ik ken mijn gedicht bijna helemaal.
Dat is goed.
Eet je samen met ons?
Ja.
Nee? - Ja. Als je wilt.
Ja dan.
Tot morgen. - Tot morgen, papa.
Wat ga je doen?
Wat wil je? - Ik wil dat je blijft.
Ik ook. - Blijf dan, want iedereen wil het.
Die zaak van de scooter moet worden geregeld.
Hoezo? - Ik wil niet dat je hem houdt.
Ik houd hem. Er is geen reden. - Begrijp je 't niet?
Er valt niets te begrijpen. Je bent koppig.
Het is jaloezie. Ik houd hem. Het is 'n cadeau en ik heb hem nodig.
Ik win er 'n uur per dag mee. Een uur slaap.
Ik zeg je dat je 'n andere zal krijgen. - Dat laat me koud want ik heb er een.
Het is belachelijk. Kan je het niet eenvoudig houden?
Kom.
Maak je geen zorgen,
binnen 'n week kopen we alle scooters die we willen.
Waarom zeg je dat?
Zomaar.
Nee, je zei dat niet zomaar.
Je zei "binnen 'n week". Waarom een week?
Wat zijn jullie aan het doen?
Niets. - Lieg niet. Je gezicht spreekt boekdelen.
Je bent dom.
Zeg het hem nu.
We gaan 'n overval plegen.
Met Marc? - Ja.
Jullie zijn gek.
Waarom? Denk je dat we iets riskeren?
Denk je dat 't echt erger is in de cel?
Wat kunnen we nog verwachten?
Wat rest er ons nog? En ik bedoel geen tijd, ik bedoel "iets".
Iets waarvoor we 's morgens blij zijn om op te staan.
Zoek niet, je zal niets vinden.
Ik doe mee. - Nee, zeker niet.
Wat doe ik? Wachten tot 't voorbij is? - Ja.
Begin met naar huis te gaan. - Ik ben er niet meer thuis.
Toch wel. Bij je vrouw en je zoon.
't Gaat niet om vertrouwen. Je krijgt in elk geval je deel.
Denk je dat ik jullie laat doen en dan m'n geld neem? Kom op.
Had niets gezegd als ik niet mee mocht doen.
Kalmeer. Morgen praten we erover met Marc.
Je bent echt dom. - Je hebt 't al gezegd.
Je bent zo dom dat ik 't twee keer mag zeggen.
Verdomme! We hebben je niets gevraagd.
We kunnen niet slapen! Idioot!
Kom het me hier zeggen!
Kom binnen.
Wat denk je ervan?
Hetzelfde als de anderen. Ik ben dom en moet leren zwijgen.
Jullie gaan me dat toch niet aandoen.
Robert? Jullie gaan me toch niet alleen achterlaten?
't Is daar.
Twintig minuten. 's Nachts is dat minder dan 'n kwartier.
We proberen het wanneer ik in de dagploeg zit.
Wat denk je ervan?
't Ziet er goed uit. - Dan zijn we klaar.
Bijna. - Wat ontbreekt er nog?
De kogels. - En buiten dat?
Niets.
Dan zijn we klaar.
't Is de moeite waard zo veel inspanningen te doen.
Wat is er? Schrik?
Nee, dat is het niet.
Wat?
Ik heb m'n mond niet kunnen houden.
Patrick is op de hoogte. Hij wil meedoen. - Zijn jullie dom?
Hij is volwassen. Hij weet wat hij doen en laten moet.
Ik weet 't ook, en ik laat geen kerel met 'n gezin meedoen.
We hebben nog niet toegezegd. We gingen er met jou over praten.
Dat dient tot niets. Jullie hebben te veel gezegd.
't Is gedaan. Ik stop ermee. Ik had jullie verwittigd.
Dat ziet er slecht uit.
Maak je geen zorgen. Hij moet 't eerst verwerken.
Wacht je op de bus?
Je gaat 't ons toch niet alleen laten doen?
Toch wel. Met die twee oudjes was 't al gekkenwerk. Met jou zeker.
Ik wil niet dat Steve op bezoek gaat in Lantin.
Moet hij zien hoe zijn vader altijd wordt vernederd?
Kerels zoals jij hebben te weinig verbeelding.
Wat gaat er gebeuren als 't slecht afloopt? Al aan gedacht?
Stel je Steve en Carole voor die horen dat je op mensen hebt geschoten.
Dat je 20 jaar de cel in moet. Want dat is 't minimum.
En 'n jaar in de cel duurt langer dan hier.
Binnen 20 jaar heeft Carole 'n leven met iemand anders
en zal Steve bijna zo oud zijn als jij nu.
Hij zal 'n man zijn, en één of twee kinderen hebben.
En wat zal jij hem hebben geleerd? Of gegeven?
Niets. Geen bal.
Als je vrijkomt, zal hij je deze vragen stellen
en je zal stomme dingen antwoorden. En je zal 't aan hem zien.
En dat is pas een vernedering, zeker weten.
We moeten dus niet op jou rekenen?
Klopt.
Het geld, en vlug.
Indrukwekkend.
Vanaf nu noem je me Bob.
Ja? - Ik ben het. Patrick.
Wil je die spullen niet op mij richten?
Ik wed dat ze geladen zijn.
Nee, hè?
Jean-Pierre? Ze zijn niet geladen, hè?
Je stelt me gerust.
Heb je hem gezien? - Ja, hij komt niet.
Wat doen we? - Hoezo?
Zonder hem. We hebben 'n plan, wapens, munitie.
't Is nu of nooit. Zo'n kans krijgen we nooit meer.
Wat kan ons stoppen? We zijn niet dommer dan de rest.
We hebben geen reden om terug te krabbelen.
Patrick, zie jij een reden?
Nee.
Wel dan! Enteren!
Jullie zijn geweldig. Kinderen.
Hoe werken die spullen?
Ik weet het niet. Ik ben dienstweigeraar.
Ik moet jullie alles leren.
Klaar voor het gebruik.
Nu is het geen speelgoed meer.
Ik weet niet wat hij gaat doen.
Hij is thuis. Hij past op Steve overdag.
Misschien blijft hij nu wel.
Hij mag geen zin hebben om weg te gaan.
Wees geduldig en vergeef hem alles.
Hij moet bij jullie blijven.
Waarom hem alles vergeven? Om ervoor te zorgen dat hij blijft?
Ik doe het goed zonder hem.
In de fabriek is de helft van de vrouwen alleen.
Zodra we zwanger zijn of veertig, gaan de mannen weg.
Hij niet. - Ik ben nog geen veertig.
Heeft hij je gevraagd te komen? - Nee.
Waarom ben je hier dan?
Omdat ik jullie sympathiek vind.
Omdat ik Steve 'n toffe kerel vind. Ik wil dat jullie samen blijven.
Je bent lief, Marc. Maar ik weet niet of ik nog van hem hou.
Ik ben niet zeker. - Wat gaan jullie doen?
Geen idee. Hij zal doen wat hij wil doen.
't Is voor vanavond.
We herbeginnen.
Wanneer kom je terug thuis wonen, papa?
Mis je mij? - Ja.
Binnenkort. Begin.
"Broeders, die komen na ons..."
Commissaris Magis? Inspecteur Thomas aan de lijn.
Zeker dat je niet iets wilt eten?
Ik heb geen honger. - Je zou moeten.
Herhalen we 't nog een keer? - Nee, we deden 't al honderd keer.
Vergeet de bivakmutsen niet. De pruiken zijn goed voor onderweg...
't Is genoeg, Jean-Pierre.
Als je zo voortdoet, krijgen we schrik.
We kunnen nog stoppen. - Waarom?
Ik weet niet, maar het kan nog. - Ja, 't kan nog.
Zit de plakband in de tas? - Ja.
Zeker? - Ja.
Wil je het controleren?
Als je wilt... - Graag.
Jullie moeten vertrekken.
We gaan.
Een kus? - Wat nog?
Tot straks.
Ben je de plakband niet vergeten?
Ik heb 't gecontroleerd. - Ik weet 't, het was 'n grap.
Hier.
De namen staan erop. Voor het geval...
Uitstekend, heren, de rekening klopt.
Zwijg! Zwijg!
Blijf kalm. Alles komt goed.
Wat wilt u? - Wat denk je?
We geven alles wat jullie willen.
Geld, juwelen, kredietkaarten, alles. En jullie gaan weg. Is dat goed?
Houd uw juwelen, mevrouw Het oud ijzer interesseert ons.
Welk oud ijzer? - Doe niet onnozel. Het geld van 't ijzer.
Dat ligt in de bank. - Lieg niet.
We zijn vriendelijk, en hebben alles voorbereid. Maar 't kan ook mislopen.
't Zou spijtig zijn. Dus, iedereen gaat zijn best doen.
Jij gaat naar de fabriek met mijn vriend om het geld te halen.
En ik blijf bij je vrouw
Zodra je terug bent met 't geld, is het voorbij. Goed?
Nee, dat is niet goed.
Er zijn twee sleutels nodig voor de kluis.
Wie heeft de tweede sleutel?
Mijn partner. - Wanneer komt hij?
Dat hangt ervan af. 6.30 u, 7 u.
Het plezier zal wat langer duren.
We gaan.
Maak je geen zorgen, mevrouw, met mij riskeer je niets.
Tot straks. - Tot straks.
Stop.
Zoals we hebben gezegd. - Zoals we hebben gezegd.
Hoeveel bewakers zijn er?
Eén.
Gewapend? - Ja.
Doe niet dom, hè? Denk aan je gezin.
Ja.
Ligt er veel in de kluis?
Een miljoen.
Hoeveel is dat in euro?
Het is een miljoen euro.
Stap uit langs hier.
Hoe is het gegaan?
Zijn ze nog niet terug? - Nee.
We gaan ons klaarmaken.
Bind hun handen en hun voeten vast. Handen op de rug.
Niet te hard aantrekken, maar toch genoeg.
Gebruik genoeg plakband. Ik heb nog twee rollen.
't Is 'n overval, José. Doe niet onnozel.
Een medeplichtige zit thuis bij Nadine en de kinderen.
Maak je geen zorgen.
Doe de kluis open en doe 't geld in de tas.
Oké. Ik ben weg.
Verdomme.
Goedendag. Opdracht volbracht. Ik wil wel 'n koffie.
Zoiets wil ik wel alle dagen doen.
En Patrick?
Binnen vijf of tien minuten.
Je mag vertrekken. Hij komt zo. Ik kan 5 minuten alleen blijven.
Oproep voor alle wagens. Oproep voor alles wagens.
Gewapende overval in de vroegere hoogoven van Ougrée. Eén bewaker gedood.
Dader op de vlucht, Europeaan, zwarte snor,
ongeveer 1 m 70, waarschijnlijk gewond.
Hij zit aan 't stuur van 'n zwarte Mercedes 4x4.
Hij is gewapend en gevaarlijk.
We hebben hem. In Droixhe. Pirmez is er ook.
Wat is er? Wat heb je?
Het komt goed.
Laat zien. - Wat hebben we gedaan?
Ik ga sterven.
Staat de auto beneden?
Laat me niet alleen.
Ik heb schrik. - Maak je geen zorgen.
We brengen je naar 't ziekenhuis. Jean-Pierre, we nemen je rolstoel.
Jean-Pierre?
Er zijn tweehonderd appartementen en ze weten niet dat wij 't zijn.
We kunnen 't geld en de wapens verstoppen. - En wat met Patrick?
Het is gedaan, Robert. We moeten ons overgeven.
Marc, jij hebt niets gedaan. Je deed niet mee.
Verstop je ergens. We zullen niets zeggen.
Maak je geen zorgen. Je gaat niet naar de gevangenis.
Zodra ze met ons bezig zijn, verstop je je in de machinekamer van de lift.
Of elders. Het is groot hier.
Je blijft er 'n paar dagen en dan ga je weg.
Er is geen reden.
Alleen red je het. Niemand heeft je gezien.
Probeer het. Wat riskeer je? - Pirmez, hoor je me?
Dit is commissaris Magis. We weten dat je er bent.
Doe niet dom, je hebt al genoeg gedaan.
't Is tijd om je over te geven.
Pirmez, hoor je me?
Stop ermee. Het is mislukt.
We kennen mekaar. Je kan me vertrouwen.
Geef je over. Pirmez!
Pirmez, stop ermee.
Ik geef me niet over. Loop naar de maan.
We zullen zeggen dat je niets hebt gedaan. Dat je ons wilde tegenhouden.
Ze zullen je geloven. Mijn dossier gezien?
Doe het tegenovergestelde.
Zeg dat 't mijn fout is. Ik heb jullie gemanipuleerd.
Ik had 't over geld, vrouwen, een zorgeloos leven.
Ik zei dat 't een makkelijke job was.
Geef mij de schuld. Iedereen zal het geloven.
Dan krijg je levenslang.
Ik krijg niets, want ik geef me niet over.
Je gaat je wel overgeven. Anders doden ze je.
Jean-Pierre, zeg 't hem.
Jean-Pierre! - Hij weet het.
We moeten ons haasten.
Oké.
Waar is Pirmez? - Pirmez?
Ken jij 'n zekere Pirmez? - Pirmez?
Nee.
Ga weg! Ga weg!
Het is gestolen geld.
Ik herhaal: het is gestolen geld. Raak 't niet aan.
U hebt niet 't recht het op te rapen.
Het is gestolen geld. U hebt niet 't recht het op te rapen.
Achteruit!
Doe hem ophouden.
En?
Is de speeltijd voorbij?
Hebben we ons goed geamuseerd? Er 'n mooi boeltje van gemaakt?
Nu gaan we ons rustig overgeven.
Ik denk het niet.
Niet deze keer.
Ik ga niet meer naar de gevangenis.
Nooit meer. - Vertel geen onzin.
Pirmez. Antwoord! Pirmez, verdomme!
Hij schoot zich 'n kogel door de kop.
Droom niet.
Je zal me moeten komen halen.
Gaat het, mannen?
Verdomme, dat doet pijn.
Pirmez! Ik ben het.
Loop naar de maan, Magis!
Houd er nu mee op. Het leidt tot niets.
Kijk om je heen. Je kan hier niet weg.
Overal zijn er scherpschutters.
Denk je dat ik dat niet weet?
We weten dat jij de bewaker niet neerschoot.
Je hebt niemand gedood. We kunnen het regelen.
Denk niet dat ik 'n idioot ben, Magis.
Luister, ik praat met je alsof ik je vader ben.
Bek dicht! Je bent mijn vader niet. Hoor je me?
Ga weg nu. Ga weg!
Is 't zo duidelijk? Begrijp je dat beter?
[Dutch] NN1